English below!

Het was een van die zeldzame vakantiedagen. Terwijl ik ’s avonds de honden uitliet, vlak voordat ik naar bed zou gaan, drong er ineens een geur mijn neus binnen: Mest! Onschuldig, maar zo krachtig. En plots was ik niet meer in het hier en nu, maar 35 jaar terug in de tijd.

Ik was weer die jongen van tien, twaalf jaar. De vakanties die wij kenden waren schaars, kostbaar, bijna heilig. Alles was nieuw: de zee, het strand, het buiten eten in de tuin, de lange zomerse avonden. En bovenal: de lach van mijn moeder en de aanwezigheid van mijn vader.

Mijn vader, een hardwerkende man. Een vakman, een meubelmaker met een messcherp verstand en een hart dat altijd voor ons klopte. Ik herinner me een avondwandeling, zomaar met z’n tweeën. Geen haast, geen drukte. We liepen langs de velden, aaiden wat koeien, spraken over zijn werk, over school, over het leven. Gewoon vader en zoon. En toen, alsof de wereld het speciaal voor ons openvouwde, kwam daar ineens achter de heuvel de blauwe Egeïsche Zee tevoorschijn. Een moment van stilte, ademloos, onvergetelijk.

We gingen samen boodschappen doen. Ik zie ons nog terugkomen, trots met een kilo gehakt. Mijn moeder die daar heerlijke köfte van maakte, het gezin dat samen aan tafel zat. Eenvoudig. Puur. Geluk.

En dan dat andere beeld: de bakker aan zee. Iedereen haalde er brood. Het was het middelpunt van een kleine gemeenschap van misschien 300 of 500 mensen. Die geur van vers brood, vermengd met de zilte lucht van de zee, bracht een belofte met zich mee. Vandaag zou een mooie dag worden. Misschien aten we vanavond weer buiten, misschien haalden we een ijsje. Kleine verwachtingen, grote herinneringen.

En nu, zoveel jaren later, merk ik hoe één geur je in een seconde terug kan slingeren naar de bron van je geluk. Hoe het je leert dat de mooiste herinneringen niet groots of ingewikkeld hoeven te zijn. Het zijn de kleine dingen. Het brood, de geur, de lach, de stem van je vader.

Misschien is dat wel de kern van geluk: de erkenning dat juist die kleine momenten, die “korkunç güzellik” – een angstaanjagende schoonheid – ons maken tot wie we zijn.

The Power of a Scent

It was one of those rare vacation days. While walking the dogs in the evening, just before going to bed, a scent suddenly reached me: dung. Innocent, yet so powerful. In a second, I was no longer here and now, but 35 years back in time.

I was that boy of ten, twelve again. Holidays for us were scarce, precious, almost sacred. Everything was new: the sea, the beach, eating outside in the garden, the long summer evenings. And above all: my mother’s laughter and my father’s presence.

My father, a hardworking man. A craftsman, a carpenter with a sharp mind and a heart that always beat for us. I remember one evening walk, just the two of us. No rush, no noise. We passed some fields, petted a few cows, talked about his work, about school, about life. Just father and son. And then, as if the world unfolded especially for us, there it was: the deep blue Aegean Sea, suddenly appearing behind the hills. A moment of silence, breathless, unforgettable.

We went shopping together. I still see us coming back proudly with a kilo of ground beef. My mother turning it into delicious köfte, the family sitting down at the table. Simple. Pure. Happiness.

And then another image: the bakery by the sea. Everyone bought their bread there. It was the heart of a small community, maybe 300 or 500 people. That smell of fresh bread, mixed with the salty air of the sea, carried a promise with it. Today would be a good day. Maybe we’d eat outside again, maybe we’d go for an ice cream. Small expectations, big memories.

And now, so many years later, I realize how a single scent can catapult you back to the very source of your happiness. How it teaches you that the most beautiful memories don’t have to be grand or complicated. They are the little things. The bread, the scent, the laughter, the voice of your father.

Perhaps that is the essence of happiness: the recognition that those small moments, that korkunç güzellik – a terrifying beauty – are what shape us into who we are.