Ik liep anderhalf uur door de sneeuw in een net pak. En ik zou het morgen weer doen.
December 2010. Avonddienst. Een viersterrenhotel in de buurt van Rotterdam.
Die avond verzorgden we een driegangendiner voor 200 ouderen — een initiatief van de hoteleigenaren om iets terug te geven aan de buurt. Geen commercieel evenement. Gewoon mensen blij maken.
Ik werkte toen als afdelingshoofd. Ik woonde in Schiedam en deed alles met het openbaar vervoer.
Wat ik niet had voorzien: er lag die nacht een dik pak sneeuw.
Halte Alexandrium. Bussen rijden niet meer.
Tram, metro — prima. Maar bij de bushalte in Capelle aan den IJssel stopte het. Tien minuten wachten werd twintig. Werd veertig. Niets reed meer.
Een taxi zou ongeveer €30 kosten. Dat was voor mij op dat moment geen optie.
Ik stond daar. Net pak. Nette schoenen. Sneeuw tot aan mijn knieën.
Ik dacht aan die 200 mensen die straks in feestkleding aan tafel zouden zitten. Dames met make-up. Heren in pakken met stropdassen uit de jaren vijftig. Gladgeschoren. Met cologne.
Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om af te bellen.
Dus ik liep.
Anderhalf uur. In een net pak. Door de sneeuw.
Google zei: een uur en twintig minuten lopen. Sneeuw of niet, ik zette door.
Ik belde het hotel om te laten weten dat ik later zou zijn, maar dat ik eraan kwam.
Anderhalf uur later stond ik bij de ingang. Zeiknat. Van binnen én van buiten. Kapot. Mijn schoenen waren geruïneerd.
Ik vroeg mijn collega om een halfuurtje. Ze keek me aan alsof ik gek was.
Ik ging naar Bea, onze housekeepingmanager. Overhemd uit. In de droger. Broek gestreken. Twintig minuten later stond ik achter de receptie. Om vier uur. Slechts een uur vertraging.
Om vijf uur stond ik bij de deur om de gasten te verwelkomen.
Waarom vertel ik dit?
Niet om indruk te maken.
Ik vertel het omdat ik in al die jaren één ding heb geleerd:
Jij bent het voorbeeld. Altijd.
Niet alleen als het makkelijk is. Niet alleen als het uitkomt. Juist op de momenten waarop niemand het je kwalijk zou nemen als je thuisbleef.
Als jij opgeeft, wat zegt dat dan tegen je team?
Leiderschap vraagt soms offers.
Niet omdat het moet. Maar omdat je weet waarom je doet wat je doet.
Die avond was ik blij.
Niet ondanks de sneeuw.
Omdat ik er was.
Dit verhaal komt terug in mijn boek
Dit is één van de vele verhalen uit Zeik Maar Niet — mijn eerste boek, dat eind september 2026 verschijnt via uitgeverij Palmslag.
Geen managementtheorie. Geen stappenplannen.
Gewoon eerlijke verhalen over vallen, opstaan, leiden en mens zijn. Over wat leiderschap écht vraagt — van hotelkeukens in Bodrum tot directiekamers in Rotterdam.
Wil je weten wanneer het boek beschikbaar is? Houd mijn LinkedIn in de gaten of stuur me een bericht. Dan laat ik het je weten.
Özgür Eylen is leiderschapscoach, docent en spreker met meer dan 25 jaar ervaring in de internationale hospitalitysector. Hij begeleidt leiders en professionals die vastlopen of verder willen groeien — met coaching, workshops en trainingen via Hands Up Academy. Meer op ozgureylen.com.